πένθος χαρωπόν= η βαθιά συναίσθηση και το υπέροχο βίωμα της μακαρίας χαρμολύπης , πού υπάρχει και εγκρύπτεται στην ορθόδοξη πνευματικότητα. Αφορμή ένας στίχος του Ν. Καρούζου, από το ποίημα "απολέλυσαι της ασθενείας σου". Όλοι οι ποιητές , είτε το γνωρίζουν , είτε το αρνούνται,είτε το αγνοούν είναι λίγο πολύ χαρμολυπικοί.Η μακαρία χαρμολύπη όμως εντοπίζεται απόλυτα μόνο στους βιωματικούς μυστικούς της ορθόδοξης πνευματικότητας.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μοναχός αμόναχος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μοναχός αμόναχος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο

μοναχός αμόναχος-κύριε η αδελφή μου με έφερε στην έρημο



Κύριε, ἡ ἀδελφή μου
μ' ἔφερε στὴν ἔρημο
νὰ μάθω μόνο
μὲ τὶ μοιάζει ἡ ψυχή μου.
Κι εἶν' ὄμορφα ἐδῶ
κάτω ἀπ' τ' ἀστέρια
καὶ τὸν οὐρανὸ
τὸν διάφανο.
Ἐπίτρεψέ μου μόνο
νὰ συναντῶ τὴν ἀσχημούλα μου
τούτη τὴν ψυχή, ποὺ σέρνοντας
ἐξέμαθε νὰ περπατάει.








εικόνα εδώ

Δευτέρα

μοναχός αμόναχος-Δὲν ἠμπορῶ νὰ γράφω πιὰ



Δὲν ἠμπορῶ νὰ γράφω πιὰ
στημένα ρήματα
τὶς λέξεις νὰ μετράω σὰν φλουριά
ἑνὸς ἐμπορίου ποὺ ξεπουλήθηκε.
Μ’ ἀρέσει ὁ ποταμὸς
Ποὺ ξεπηδᾶ ἀπὸ τὸ στῆθος
δίχως σχήματα κι ἀναστολὲς
συμβολισμοὺς καὶ σοβαρότητα σαθρή.
Ἀγάπησα τὸν κάμπο καὶ τὴ θάλασσα
καὶ τοῦ κλουβιοῦ ἡ μπόχα μὲ ἀπόκαμε.
Ψυχή μου Σαμαρείτισσα.
Τὸν Κύριό σου δὲ θυμᾶσαι
Ποῦ ἀπάτησες.
Χωράφι τῆς ψυχῆς μου
πού 'γινες δρόμος τῆς βιοτῆς.
Πατήθηκε τοῦ ἀγαπητοῦ ὁ σπόρος
καὶ μπήχτηκε στὸ στῆθος μου.
Μὲ καίει ὅλη νύχτα
ποὺ πλάγιασα ἀμετανόητος.
Σιμὰ ἡ αὐγὴ κι ἀνάξιος νὰ μεταλάβω.




εδώ 
εικονα εδω

Σάββατο

μοναχός αμόναχος - βάρος πλακώνει τὰ σωθικά μου




 

Βάρος πλακώνει
Τὰ σωθικά μου.
Νύχτα τῆς λησμονιᾶς
Μοῦ πλάνεψε τὰ χείλη.
Ἀπόμεινα μονάχος
Νὰ κυλιέμαι
στὰ φαντάσματα.

Εἶναι ἡμέρα Σάββατο
παραμονή.
Οἱ Μαρίες θὰ σηκωθοῦνε
λίαν πρωί.
Νὰ μετανοήσω
ἀπὸ ἀγάπη μόνο
γιὰ τὸν μεγάλο
τῆς ψυχῆς μου ἔρωτα.







Ἀπὸ τὴ συλλογὴ «Ψυχή μου», ἐκδ. Δόμος, Ἀθήνα 1993.







πηγη εικονας

Δευτέρα

Μοναχός Ἀμόναχος : Στὸ κελὶ τῆς σπλαχνικιᾶς ἐξορίας μου





Σ’ αὐτὸ τὸ κελὶ
τῆς σπλαχνικιᾶς ἐξορίας μου
μετρῶ τὰ κράσπεδα
τῆς παλέστρας τοῦ κλουβιοῦ μου.
Κι ἀναμετρῶ τὶς ὀμορφιὲς
καὶ τὰ χαλάσματα
τούτης τῆς πρόσκαιρης ζωῆς
ποὺ τόση χαρὰ καὶ πίκρα
μέχρι θανάτου μᾶς ἐπότισε.

Καὶ σταματῶ μὲ σεβασμὸ
στὴ μὲρα
ποὺ γνώρισα τὸν πόνο.
Ὅταν τὰ ὀστά μου ἔτριξαν
σκάζοντας στὰ κύματα
ἀπ' τοῦ ἀνέμου τὴ χαρὰ
στὰ κοῖλα
τῆς θαλάσσης μνήματα.


Ἀπὸ τὴ συλλογὴ «Ψυχή μου», ἐκδ. Δόμος, Ἀθήνα 1993.